AnoBanini

آسمان بار امانت نتوانست کشید           قرعه کار به نام من دیوانه زدند

به نام ایزد، دادار زیبایی و شادی
ایران بزرگ، یادگار گرانقدر نیاکانی است که هر یک در هنگام زندگانی گامی در بلند آوازگی وطن خود برداشته و یادگارانی گرانبها برای ما باقی گذاشته اند. یادگارهایی از تمدن و فرهنگ غنی ایرانی که مملو از اخلاق و ادب انسانی است.
ایران یکی از نخستین جای هایی است که انسان طی سیر تحول تاریخی خود به سوی مدنیت و انسانیت از آن گذر کرده است.
آنچه در هگمتانه، هفت تپه، شهر سوخته، تپه های سیلک و... به دست آمده است گواه راستینی است بر اینکه انسان، انسانیت را اولین بار در سرزمین ما تجربه کرده است. کشف آثار باستانی پیش از تاریخ، اشیاء مربوط به عصر مفرغ، عصر آهن و ... نشان می دهد ایران به راستی گهواره تمدن بشری بوده و جای جای این خاک پاک، جزء میراث جهانی بشر به شمار می رود.
کشوری که حتی با وجود تازش مکرر اقوام بیگانه ی نیمه وحشی که به طور مستمر ثروت و تمدن ایران را مورد تاخت و تاز و چپاول قرار میدادند، همواره سربلند و سرافراز باقی مانده و همانند ققنوسی از پس آتشهای خاکستر کننده ی تاریخ زایشی دوباره یافته است.
کشور فردوسی، سعدی و حافظ؛ موطن بزرگ ترین دانشمندان و فیلسوفان جهان؛ بوعلی سینا، محمد بن زکریای رازی، خیام و... که هر یک هنوز و هماره در اوج می درخشند و جهان بشری را از تلالو خود روشنایی می بخشند.
اما با وجود تمامی این افتخارات و سوابق درخشان، آیا امروز واقعا یک ایرانی در سطح جهان با افتخار از ایرانی بودن خود یاد می کند؟ آیا همانگونه که دیگران با افتخار ملیت خود را اعلام می کنند، ایرانی هم از ملیت خود می گوید؟
جواب این سوالات ناگفته پیداست و دلایل بسیاری دارد که از حوصله این نوشتار خارج است و در اینجا تنها دو جنبه آن را بررسی خواهیم کرد؛ یکی عدم خود باوری و کمبود آگاهی ما ایرانیان از گذشته و سوابق درخشانمان در فرهنگ و تمدن بشری و دیگری عدم آشنایی با ایران بزرگ در سطح جهانی و بین المللی، که خود دست کم از دو عامل عدم معرفی مناسب و عدم حضور گسترده توریست و گردشگر خارجی در ایران تشکیل می شود .
اما مورد نخست: به راستی کدام ایرانی است که با دیدن تخت جمشید، هگمتانه، آپادانا، ارگ بم، چغازنبیل و... سربالا نگیرد و از ایرانی بودن خود احساس غرور نکند.
 ایرانی که حتی بعد از حمله وحشیانه مغول آثاری همچون میدان نقش جهان، عالی قاپو و چهل ستون را بر افراشته؛ دانشمندان به نامی همچون میرداماد، ملاصدرا، شیخ بهایی و شاعران بزرگی چون حافظ را به جهانیان معرفی کرده است.
به راستی آگاهی ما ایرانیان درباره آثار باستانی، مناطق گردشگری و مفاخر و سرمایه های فرهنگیمان در چه حدی است؟ آیا برای افزایش آگاهی مردم در این رابطه تلاش کافی صورت گرفته و اطلاع رسانی  برای پربار کردن سفر هم میهنانمان انجام شده تا سفر های سیاحتی، زیارتی و... همراه با آگاهی و برنامه ریزی برای بازدید از میراث و مفاخر فرهنگ ایران باشد؟
چند درصد ایرانیان می دانند که اولین قانون حقوق بشر جهانی در ایران تدوین شده و به اجرا در آمده است؟
آیا از شیوه کشور داری و حکومت کورش کبیر که نزدیک به نیمی از جهان آن زمان را در زیر نگین داشت و منشور حقوق بشری که  به سراسر جهان ابلاغ کرده بود آگاهیم.
یک ایرانی برای افتخار به ملیت خود به چه نیاز دارد که مام وطن برایش به یادگار نگذارده است؟
اما در مورد جنبه دوم: امروزه در تمامی زمینه های صنعتی و اقتصادی و فرهنگی حرف اول و آخر را تبلیغات درست و آگاهانه میزند.
در جامعه جهانی افکار عمومی خواسته یا ناخواسته تحت تاثیر رسانه ها تصمیم گیری میکنند؛ و حقیقت این است که اکثر قریب به اتفاق رسانه های گروهی مهم جهان در اختیار یا تحت نفوذ کشورها و قدرتهایی است که ما با آنان روابط چندان مطلوبی نداریم و طبیعتا این کشور ها و قدرتها همانگونه که از آنان انتظار می رود در تمام اخبار و اطلاعاتی که از ایران منتشر میکنند سعی دارند ایران بزرگ سربلند را به نحوی مرتبط با نا امنی، شرارت، ترور و... نشان دهند و در موارد دیگر از جمله جاذبه های آن سکوت کنند؛ اگر چه نباید کم کاری سازمانها و دستگاههای مربوط را در کشور خودمان نادیده بگیریم که نتوانسته اند آنچنان که باید و شاید در عرصه تبلیغات و رسانه وارد شوند و چهره واقعی ایران را به دنیا نشان دهند.
اکثر کسانی که برای اولین بار از ایران دیدار کرده اند معترف بودند که ایران بسیار با  آنچه که فکر می کرده اند متفاوت بوده و آرزو می کنند بتوانند باز هم به ایران سفر کنند.
جهانیان باید دوباره با ایران، این سرزمین گل و بلبل؛ و  با مهمان نوازی، مهربانی و خون گرمی ایرانیان آشنا شوند.
اما در مورد علل عدم جذب گسترده توریست خارجی باید گفت بر خلاف آنچه که عده ای از روشنفکران فکر می کنند توریست خارجی تنها به خاطر عدم وجود روابط جنسی آزاد و مشروبات الکلی نیست که به ایران سفر نمی کند. این تلقی بسیار ساده انگارانه است. برای توریست خارجی این کشور چند هزار ساله آنقدر دیدنی است که یکی از بزرگترین آرزو هایش میتواند دیدن ایران باشد. این تنوع فرهنگی گسترده، تنوع زیست محیطی اعجاب انگیز، سرزمین چهار فصل و  آثار باستانی دوره های مختلف تاریخی آنقدر برای مسافرت و گردش جذاب به شمار می رود که توریست حتی حاضر باشد در این راه بعضی سختی ها را هم بر خود هموار کند؛ اما به شرط آنکه بداند این کشور گل و بلبل چه پتانسیل بالایی برای گردشگری دارد؛ بداند جان و مالش در امان است و می تواند در امنیت کامل و خیال آسوده به کشورمان سفر کند. مردم مهربان و خونگرم ایران از حضورش استقبال می کنند و ماموران دولتی، نظامی و انتظامی در فرودگاه و... مشکلی برایش پیش نخواهند آورد.
ما تلاش میکنیم در حد توان خود به تحقق آنچه بیان شد کمک کنیم و در درجه اول این ایران بزرگ بی نظیر و شیوه های بهینه ی گردش در آن را به هم میهنانمان معرفی کرده و بشناسانیم.
در انتها از همه علاقه مندان به این حوزه، دعوت به یاری و همراهی مینمائیم و اعلام میکنیم که تنها با یاری همه ایرانیان است که ایران به جایگاه واقعی خود باز خواهد گشت.
همه عالم تن است و ایران دل                                       نیست گوینده زین قیاس خجل
چون که ایــران دل زمـین باشد                                       دل ز تـن بـه بـود یـقـیـن بـاشد (نظامی)