AnoBanini

جشنهای یهودیان(کليميان) ایران

يهوديان کشورمان داراي جشنهاي متعددی هستند که اغلب آنها چند روزه و مذهبي است. در تورات‌ از چند عيد مانند: عید «پسح‌»، «شاووعوت‌» و «سوکوت‌»  نام برده شده است و بقیه جشنها هم هر یک به مناسبتی برگزار می شود. در زیر به بعضی از مهمترین این جشنها پرداخته شده است:

جشن پِسَح:
عيد پسَح يا فصح در اواخر ماه مارس يا در اثناى ماه آوريل منعقد می شود و آن را جشن سالگرد تولد قوام اسرائيل می دانند. البته در اصل، این جشن، جشنی بهاره و به شکرانهٔ زاد و ولد گوسفندان و بار آوردن درختان بوده است که در آن، مراسم شکرگزارى به خاطر رسیدن بنی اسرائیل به نعمت آزادى و خارج شدن از مصر به عمل مي آيد.
اين عيد در تمام طول تاريخ يهود انجام شده و هنوز هم به طور کامل رعايت می شود. در هنگام این عید یهودیان به مدت يک هفته نان فطير مصرف می کنند، به اين سبب آن را عيد فطير نیز می نامند. در شامگاه نخستين روز آن مراسم عيد سدر به عمل می آيد. باین ترتیب که تمام افراد خانواده دور يکديگر جمع شده، فصلى از سرگذشت (خروج) را تلاوت می کنند، و جام شرابی به نام کيدوش می نوشتند، و رئيس خاندان دستها را شسته، مراسم مخصوص را به جا می آورد. سبزى جعفرى را در آب نمک نهاده به یاد ایام ناگوار اسارت در بابل می خورند. همچنین جامهای شراب و ريشه هاى گياهان تلخ را می خورند و به ياد آزادى، مناجاتها و اوراد و بعضی مزامیر و بعضی قطعات از سفر خروج را تلاوت می کنند. بعد از آن درى را باز کرده، در ميان سرودن نغمات مزامير داوود و مصايب ايلياى نبى براى ظهور مسيح دعا می خوانند و روى ميز جامى به ياد ايليارد میگذارند. سپس، با صرف شام، مراسم شب عيد به پايان می رسد و همه به شادى و سرور مشغول می گردند و پدران به فرزندان عيدی می دهند.
جشن پـِسَح یا فصح هم نماد آزادی است و هم شکل‌گیری قوم یهود. در تمام جهان، قوم یهود را با این عید می‌شناسند. همه ساله با فرا رسیدن پانزدهم ماه عبری نیسان در فصل بهار، یهودیان سراسر جهان با برگزاری آن، خروج از مصر و آزادی اجداد خود را یادآوری می‌کنند.
نام پِِسَح از واژه‌ای در تورات که با لفظ "پاسَح" (به معنی گذر کردن، جستن و رحم کردن) گرفته شده است و به نام‌های دیگری نیز خوانده شده که این اسم‌ها به این شرح است:
عید فطیر یا مصاها: از آنجا که یهودیان هنگام خروج از مصر فرصت کافی برای تهیه خمیر جهت پخت نان نداشتند، ناگزیر از خمیر ترش نشده "فطیر" استفاده کردند و نان فطیر ساختند که در زبان عبری "مَصا" نام دارد و یهودیان در این عید تنها مجاز به استفاده این نوع نان هستند.
عید جشن بهار: این عید همواره در فصل بهار واقع می‌شود، بنابراین آن را جشن بهار نیز می‌نامند.
جشن آزادی: این عید، جشن آزادی بنی‌اسرائیل از مصر است.
نزدیکی عید پسح با نوروز موجب شده است که مراسم پسح در میان ایرانیان کلیمی با شکوه و مراسم ویژه‌ای انجام شود و افزون بر مراسم مذهبی، سنت‌های جاری نوروز، از جمله دید و بازدید خانواده‌ها اجرا شود.
در شب‌های اول و دوم پسح، بنابر تحقيقات آنوبانيني مراسم خاصی در خانه و با حضور اعضای خانواده برگزار می‌شود که شامل قرائت دعای مخصوص یائین (شراب مقدس)، خوردن مصا (نان فطیر) و سبزی تلخ و تعریف وقایع خروج از مصر و خواندن متونی در ستایش خداست که دلیل انجام این مراسم به این علت است:
قرائت دعای ویژه یائین (شراب مقدس): مانند شب‌های شنبه و سایر اعیاد، شروع مراسم سفره با تقدیس است. در این شب در چهار مرحله یائین نوشیده می‌شود که نشانگر شادی و سرور به خاطر فرمان خداست.
شستن دست‌ها: مانند شروع مراسم با طهارت دست‌ها، سال نو نیز با طهارت قلب‌ها شروع خواهد شد.
خوردن کرفس: سبزی، سمبل تجدید حیات نباتات در آغاز بهار است که اشاره‌ای است به شروع حیاتِ نوین بنی‌اسرائیل پس از آزادی، که این عید هم در فصل بهار واقع شده است.
سه عدد مصا: بر سر سفره این شب، سه قرص مصا به یادبود سه جد بنی‌اسرائیل، یعنی ابراهیم، اسحاق و یعقوب قرار دارد.
تعریف وقایع خروج از مصر: تمامی اهمیت این عید و مراسم به این بخش تعلق دارد. هَگادا کتابی است که هم طریقه مراسم و هم شرح این وقایع را به طور کامل توضیح داده است. این قسمت را باید بزرگ‌ترین فرد حاضر در جمع اجرا کند، ولی برای کودکان هم مراسم خاصی وجود دارد. هگادا برای همه انسان‌ها با درک و فهم‌های متفاوت تنظیم شده است. این کتاب به زبان عبری است و برای اشخاصی که عبری بلد نیستند در ایران ترجمه فارسی نیز وجود دارد.
 دعا بر نان: این بخش جزو احکام معمول یهود است که قبل از خوردن نان بر آن می‌خوانند.
سبزی تلخ: خوردن سبزی تلخ نشانه چشیدن و احساس تلخی‌هایی است که بنی‌اسرائیل در دوران بندگی مصر متحمل شده‌اند.
پیچیدن لقمه: در این سنت لقمه‌ای حاوی مصا، سبزی تلخ و حَروَست پیچیده و خورده می‌شود. حروست نوعی خوراکی معمول این عید، شبیه به گِل است و نشانه کار گل‌ مالی و خشت‌زنی عبرانیان است.
صرف شام: در این قسمت شام صرف می‌شود.
گفتن دعای پس از غذا: طبق سنت یهودیان، بعد از خوردن غذا دعای مخصوصی خوانده می‌شود. مدح و ثنا – رضایت الهی: در این دعاها یهودیان از خدا به خاطر نعمت‌هایی که به آن‌ها داده تشکر می‌کنند.
ایام پسح ۸ روز ادامه دارد به دلیل این که پانزدهم ماه نیسان که آغاز این جشن است، روزی است که بنی‌اسرائیل از مصر خارج می‌شوند و روز هفتم زمانی است که قوم بنی‌اسرائیل به دریای سرخ می‌رسد. چند روز قبل از شروع این عید، همه یهودیان موظفند محل زندگی خود را از حامص پاک کنند. حامص در زبان عبری به معنای خمیر (از انواع گندم و جو) ور آمده یا هر چیزی که از آن تهیه شده و یا حاوی اندکی از آن باشد است. در ایران، کلیمیان در اجرای این مراسم آزاد هستند و این روزها از جمله تعطیلات رسمی کلیمیان است.

جشن (عید)شاووعوت یا شابوعت:
این‌ عید در خرداد یا اواخر اردیبهشت‌ واقع‌ است‌ (6 ماه‌ عبری‌ سیوان‌). متداولترين نام اين عيد همان شاووعوت است كه معناي فارسي آن «هفته ها» ميباشد. اين عيد بدان جهت با اين نام خوانده ميشود كه درست هفت هفته بعد از شمردن «عُومِر» كه از شب دوم پسح شروع ميگردد جشن گرفته ميشود. نام دیگر آن هقاصير (عيد درو) است: در سرزمين مقدس اين عيد با فصل درو گندم مصادف ميشد اولين محصول خرمن تازه به صورت دو قرص نان سفيد به حضور الهي اهداء ميگرديد. نام دیگر این عید يوم هَبيكوريم یا عيد اهداء نوبر ميوه جات است: در روزگاران پيشين كه معبد مقدس آباد بود با اتمام درو غلات و جمع آوري محصولات درختان، هديه اي به نام بيكوريم به عنوان سپاس و قدرداني از رحمتهای الهي به معبد مي آوردند. نام دیگر این عید مقدس: (زَمن مَتَن توار): روز شنبه ششم ماه عبري سيوان 2448/ (3318 سال قبل) خداوند ده فرمان را از كوه سينا به بنی اسرائیل ابلاغ کرد. دیگر آن را(عَصِرِت): «اجتماع با شكوه» می نامند: در كتاب ميشنا و تلمود عيد شاووعوت به نام «عصرت» به معني «اجتماع باشكوه» يا «اختتام عيد» ناميده شده است. همانطوري كه «شميني عَصِرِت» خاتمه عيد سوكوت را اعلام ميكند. شاووعوت نيز در حقيقت دنباله و خاتمه عيد پسح به شمار مي آيد علاوه بر اين در ميشناي روُش هَشانا فصل اول آمده: در عصرت «سرنوشت ميوه هاي درختي تعيين ميشود».
تا چهل روز بعد از عيد فصح، هيچ جشن و شادي، حتى مراسم عروسى نبايد انجام گيرد. در روز پنجاهم عيد شابوعوت يعنى عيد هفته ها می رسد که آن را عيد پنجاهه نيز می نامند. مدت‌ آن‌ 2 روز است‌ و شب‌ اول‌ آن‌ را معمولاً مردم‌ در کنیساها تا صبح‌ بیدار می‌مانند و به‌ قرائت‌ تورات‌ و متون‌ مذهبی‌ می‌پردازند و هر 2 روز آن‌، تعطیل‌ شرعی‌ است.
بنا بر روایات یهودی، در سال 2448 عبري، (3318 سال قبل) واقعه اي عظيم و اعجازانگيز در دنيا اتفاق افتاد که ديگر هرگز تكرار نشد؛ و آن نزول ده فرمان بود؛ قوم يهود به رهبري حضرت موسي (ع) با آمادگي قبلي در پاي كوه مقدس سينا (كه كوتاهترين كوههاي آن ديار بود براي آموزش تواضع و فروتني) به صورت لشكرهاي منظم و با حفظ مقام و مكان ايستادند. در موقع طلوع فجر، رعد و برق در سراسر بيابان (جايي كه در تملك انساني نبود) طنين انداخت و ابر غليظ تمام كوه را پوشاند و آواز كرنا فضا را پر كرده و زمين و زمان را به لرزه درآورد. آن گاه دگر بار سكوت و آرامش بر همه جا مستولي گرديد، ديگر صدايي شنيده نميشد همه كس و همه چيز در سكوت مطلق به سر ميبرد كه ناگهان سخنان آسماني ده فرمان به گوش رسيد:
1- من خدا، خالق تو هستم.
2- براي تو معبودان ديگري نباشد.
3- نام خدا را بيهوده بر زبان مبر.
4- شبات (شنبه) را ياد كن و (قوانين) آن را رعايت نما.
5- پدر و مادرت را احترام نما.
6- قتل مكن.
7- زنا مكن
8- دزدي مكن.
9- شهادت دروغ مده.
10- حسادت مورز.
در زمان نزول این ده فرمان است که جشن (عید)شاووعوت برگزار می شود.

جشن سوکوت (حگ هاآسیف):
این‌ عید به‌ یادبود اقامت‌ بنی‌ اسرائیل‌ در بیابان‌ سینا و نیز پایان‌ یک‌ سال‌ قرائت‌ تورات‌ برگزار می‌شود. مدت‌ آن‌ 9 روز است‌ و در 7 روز اول‌ آن‌، یهودیان‌ معمولا سایبانی‌ به‌ نام‌ «سوکا» در فضای‌ باز می‌سازند و در آن‌ ساکن‌ می‌شوند. 2 روز آخر، جشن تورات‌ در کنیساها برگزار می‌شود. 2 روز اول‌ و آخر این‌ عید نیز تعطیل‌ شرعی‌ است‌. زمان‌ آن‌ اواخر شهریور یا نیمه‌ اول‌ مهر است.
پانزدهم ماه عبری تیشری، آغاز جشن مذهبی سوکوت می‌باشد. کلمه‌ی سوکوت جمع کلمه‌ی عبری «سوکا» به معنی سایه‌بان است. سوکا جشنی است به مناسبت خروج بنی اسرائیل از مصر، به معنای بیرون آمدن از خانه بندگی به سایه‌بان آزادی است. البته خروج از مصر در 15 ماه نیسان (جشن پسح) بوده ولی به کلیمیان دستور داده شده که سوکوت در ماه تیشری اجرا گردد.
برگزاری عید سوکوت به یادگار چهل سالی است که یهودیان پس از خروج از مصر بطور مداوم در حرکت بودند. عید سوکوت علاوه بر معنی و خصوصیت اصلی‌اش از نظر آنوبانيني به عنوان یک عید یهودی، دارای یک جنبه‌ی جهانی هم می‌باشد. این جشنی است که در آن یهودیان پیام مخصوصی برای افراد بشر می‌فرستند و در آن هسته‌ای از اعتقاد به ماشیح موعود (ناجی جهان) دارد. یکی از مظاهر این طرز تفکر قربانی کردن 70 گاو نر در 7 روز جشن بود این گاوها را برای سلامتی 70 ملل جهان قربانی می‌نمودند. این عمل، همبستگی یهودیان را با تمام ملل جهان نشان می‌دهد.
سوکوت 5 روز بعد از یوم کیپور (روزه‌ی بزرگ کلیمیان که 25 ساعت می‌باشد) شروع می‌شود که هفت روز ادامه دارد.
برابر نظر بیشتر مفسران تورات، منظور از سایه‌بان (سوکا) در بیابان، ابرهای ویژه‌ای بودند که به طور معجزه‌وار مردم را در بیابان از اطراف احاطه کرده و آنها را از هر گونه گزند و آسیب طبیعی محافظت می‌کردند. بنابراین سکونت در سوکا، یادآوری معجزه خداوند در خارج ساختن عبرانیان از مصر و محافظت از آنها در مدت چهل سال اقامت در بیابان است
یکی دیگر از فلسفه‌های ساختن سوکا، با توجه به وضعیت خاص سقف آن بیان می‌شود. سقف سوکا از جنس حصیر یا شاخ و برگ درختان است، به طوری که باران به آسانی داخل آن می‌شود. کسی که در سوکا ساکن است، از یک سو به وضعیت افرادی که سر پناه مناسبی برای خود ندارند، آگاه می‌شود و احساس همدردی بیشتری با مستمندان می‌کند و از سوی دیگر، به فرمان خداوند، خانه مستحکم و راحت خود را ترک کرده، در محلی که به ظاهر سقف محکمی ندارد، ساکن شده است. وی در این حالت، توکل و ایمان خود را به خداوند تقویت کرده، اعلام می‌کند که به فرمان خالقش حاضر است حتی مکان راحت خود را ترک کرده و به محل مورد نظر او - گرچه دارای امکانات کمتری است - برود و امید خواهد داشت که خداوند او را در هر وضعیتی- مانند اجدادش در بیابان سینای - حفظ می‌کند.
نام دیگر سوکوت «حگ هاآسیف» به معنی جشن جمع آوری محصول است. سوکوت در ایام جمع آوری محصول برگزار می‌شود. جشن شاووعوت (اعطاء تورات) اولین برداشت حاصل است، حاصلی که در بهار کاشته شده است. سوکوت هم جشن جمع آوری محصول در پاییز است. بنا بر تحقيق آنوبانيني چون این جشن، جنبه کشاورزی دارد، پس از جمع آوری محصول به پاس نعمت‌های بیکرانی که خداوند به ما داده، چهار نوع از محصولات زمین که عبارتند از ترنج، شاخه درخت خرما، شاخه درخت مورد و شاخه درخت بید را در دست گرفته و دعای مخصوصی می‌خوانند.

جشن سیمحا تورا:
روز بعد از آخرین روز سوکوت، «سیمحت تورا» یعنی شادی تورات می‌باشد. جشن سیمحا تورا به مناسبت به انجام رسیدن قرائت پنج جلد تورات در عرض یک سال برگزار می‌شود. در همان روز اولین فصل از جلد تورات قرائت می‌شود.

جشن روش‌ هشانا ( نو شدن سال‌ عبری‌):
جشن روش هشانا (عيد روش هشتانه یا رأسالسنه) (عبری: ראש השנה به معنای اول سال)  در ماه سپتامبر یا اوايل اکتبر فرا می رسد که جشن نوشدن سال يهود و عيد (نواختن کرناها و بوقها) می باشد.
این‌ جشن در 2 روز اول‌ سال‌ نو عبری‌ با قرائت‌ دعاهای‌ ویژه‌ در کنیساها برگزار می‌شود. در هر 2 شب‌ این‌ عید، سفره‌ ویژه‌ای‌ تدارک‌ دیده‌ می‌شود و دعاهایی‌ به‌ خوراکی‌ها خوانده‌ می‌شود. زمان‌ آن‌ قبل‌ از عید سوکا و معمولا در نیمه‌ دوم‌ شهریور یا اوایل‌ مهر (اول‌ ماه‌ تیشری‌) است‌ و هر دو روز آن‌ تعطیل‌ شرعی‌ است. عیدی است که نمود شروع سال یهودی است. این عید بنا به معانی مختلفی که به آن داده شده به نامهای روز داوری یا روز یادبود یا روز نواختن شوفار نیز معروف است.
یوم تروآ: روز نواختن شوفار : تورات روش هشانا را با این نام معرفی می‌کند و آن را روز نخست از ماه هفتم تقویم توراتی می‌داند. نواختن شوفار امروزه هم مهمترین مشخصه روش هشانا به شمار می‌رود.
یوم هادین: روز داوری: در این روز سرنوشت هر شخص تا پایان سال تعیین می‌شود.
یوم هزیکارون: روز یادبود: یادآوری نواختن شوفار و نیز کسانی که درگذشته‌اند و همچنین روز آفرینش جهان و آدم.
عید سال نو ابتدای ده روز توبه به شمار می‌آید. بنا به روایات یهودی این عید روز آفرینش حضرت آدم را خاطر نشان می‌کند که در آن تقدیر هر موجودی در سال جدید تعیین می‌شود. مثل اینکه، بنا به تجسم تصویری شاعر، در این روز سرنوشت او در کتابی که در حضور پرودگار عالم داور تمام زمین گذاشته شده نوشته و مهر می‌شود. خداوند در این روز، زندگیِ سالِ جدیدِ جامعه و افراد را بر اساس اعمال سال گذشتهٔ آنها تعیین می‌نماید. از این رو برای کلیمیان، هر دو روز روش‌هشانا تعطیل شرعی است و آنان با حضور در کنیسه ها و اجرای مراسم ویژه، سرنوشت نیک و سعادتمندانه را از خداوند تقاضا می‌کنند.

جشن پوریم:
 پوریم جشنی است که هر سال روزهای سيزدهم ، چهاردهم و پانزدهم ماه ادار ( که برابر با ۱۳ اسفند یا فروردین بسته به ۱۲ ماهه یا ۱۳ ماهه بودن سال عبری) توسط یهودیان برگزار میشود. ایرانیان این جشن را سالروز خنثی شدن توطئه کشتن یهودیان در زمان خشایار شاه می دانند و از این رو آن را جشن می گیرند. اما بنا بر اطلاعات موجود از متون کهن؛ این جشن یادآور قتل عام و نسل کشی بزرگی است که در زمان خشایارشاه یهودیان بر ایرانیان روا داشتند و در عرض ۳ روز در حدود ۷۰ هزار ایرانی را با عنوان دشمن یهود بودن به قتل رساندند.
بر اساس داستانی در تورات، خشایار شاه در روز جشن تاجگذاری در حال مستی از ملکه وشتی میخواهد در برابر مردان بیاید تا زیبایی او را به رخ مهمانان بکشد اما ملکه به دلیل حجب و حیا و عفت ایرانی اش قبول نمیکند و به همین دلیل پادشاه خشمگین شده و تصمیم میگیرد شخص دیگری را به عنوان ملکه انتخاب کند. در این بین یک دختر یهودی به نام هدسه (استر) مورد توجه شاه قرار میگیرد و به عنوان ملکه انتخاب می شود. ملکه ابتدا با همکاری پسر عمویش  مردخای که قیم او نیز هست هامان وزیر خشایارشاه را برکنار کرده و به همراه 12 پسرش میکشند و مردخای را جانشین وی میکنند و سپس از خشایارشاه، در حال مستی، اجازه کشتن دشمنان یهود را در ۳ روز متوالی میگیرند؛ به این ترتیب در طی این ۳ روز حدود ۷۰ هزار نفر از ایرانیان را که در میانشان زنان و کودکان نیز قرار داشتند، به قتل رسانده، اموالشان را به غارت میبرند و به مناسبت این پیروزی بزرگ و قتل عام بی سابقه تاریخی جشن میگیرند.
یکی از بخشهای پايانی کتاب مقدس یهودیان که در دوره هخامنشی نوشته شده،دفتری است به نام « اِستِر» که در پارسی باستان به معنی « ستاره » بوده است . بنابر نوشته کتاب مقدس با همکاری استر و مرد خای 77 هزار و هشتصد ايرانی کشته شد. يعنی با توجه به اینکه جمعيت ايران در دوران هخامنشی دو کرور يعنی يک ميليون نفر بود؛ از هر دوازده نفر يک تن به دست اينان کشته شده است.
 این واقعه با گذشت ۲۶ قرن هر ساله توسط یهودیان در تمام دنیا جشن گرفته میشود ، یهودیان در این روز لباسهایی شبیه شخصیتهای این داستان پوشیده و با بازی کردن نقشهای آنها این واقعه را با نام از بین بردن دشمنان یهود یاد آوری میکنند.
این واقعه در سه روز که روز آخر آن مطابق با روز ۱۳ فروردین بود اتفاق افتاد به همین دلیل است که روز ۱۳ فروردین در نزد ایرانیان روز نحسی بوده است. برخلاف تصور عده ای که این نحسی روز ۱۳ فروردین را تنها مرتبط با عدد ۱۳ و یک فرهنگ غربی میدانند به نظر می آید این نحسی با پوریم  نیز مرتبط باشد. زیرا ایرانیان از همان زمان سيزدهم فروردين را كه مصادف با كشته شدن ایرانیان توسط میهمانان ناخوانده شان بوده؛ سر به كوه و صحرا مي گذارند . و نافرخندگي سيزده ي فروردين را دور از خانه بدر مي كنند.
در روز اسفندار مذ این ملکه ایرانی کش توسط مادر شاه مسموم و کشته می شود. این روز را ایرانیان جشن گرفته و والنتاین ایرانی می دانند.
به نظر آنوبانینی شایسته است یهودیان ایران با توجه به فلسفه این مراسم؛ این روزها را جشن نگرفته و به زیارت مقبره استر و مرد خای در شهر همدان (که مهمترین زیارتگاه یهودیان در ایران به شمار می آید) نیز نروند. گرچه آنوبانینی نیز معتقد است که  هموطنان کلیمی ما مسئول حوادثی که هزاران سال قبل اتفاق افتاده نیستند؛ اما جشن گرفتن این روزها نیز نمی تواند کار شایسته ای باشد. 

جشن توبه یا عيد يوم کيپور (YOM KIPPUR):
بنا بر تورات‌، یهودیان‌ در دهم‌ ماه‌ تیشری‌ (سپتامبر يا اکتبر)، در يوم کيپور (YOM KIPPUR) یک‌ شبانه‌ روز کامل‌ روزه‌ می‌گیرند‌ و در کنیساها، نمازهای‌ خاص‌ طلب‌ توبه‌ و بخشایش‌ به‌ جای‌ می‌آورند. بنا بر تحقیق آنوبانینی این‌ روز (علاوه‌ بر روزهای‌ شنبه‌) مقدس‌ترین‌ روز تقویم‌ سالانه‌ یهود است‌ و همه‌ یهودیان‌ در این‌ روز از نظر کاری‌ تعطیل‌ هستند. زمان‌ آن‌ اواخر شهریور و یا اوایل‌ مهر است. آن را، روز کفاره هم مي گويند .یهودیان شش روز ديگر را نيز روزه مي گيرند که " TISHA B"AV " (نهم آوريل، روزي که معبد يهوديان در آن روزتخريب شد) از آن جمله است. در «يوم کيپور » و " TISHA B"AV " خوردن و آشاميدن از زمان غروب آفتاب تا غروب بعدي به مدت 24 ساعت ممنوع است، در حالي که در ساير ايام روزه ایشان ، اين محدوديت از طلوع تا غروب آفتاب است. هدف از روزه در دين يهوديت، استغفار از گناهان يا درخواست حاجت خاصي از خداست.

جشن حنــــوکا :
جشن حنــــوکا (جشن نورها) به‌ مدت‌ 8 روز به‌ مناسبت‌ فتح‌ دوباره‌ معبد بیت‌المقدس‌ در دو هزار سال‌ پیش‌ برگزار می‌شود. یهودیان‌، در طول‌ شب‌های‌ این‌ جشن‌، شمع‌ روشن‌ می‌کنند. زمان‌ آن‌ در آذر (25 ماه‌ عبری‌ کیسلو) است. حنــــوکا یادآور درگیری پیروزمندانه آبای یهودیان برای تصرف دوباره معبد از دست حاكم مستبد سلوكی آنتیوكوس چهارم و تقدیس دوباره معبد برای خدمتش می‌باشد . به خاطر همین این جشن حنــــوکا جشن تقدیس نامیده می‌شود . بنا بر تحقیق آنوبانینی این جشن؛ جشن نورها هم نامیده می‌شود . طبق روایات ، پس از اینكه یهودای مكابی و سربازانش معبد را به تصرف درآورده و تقدیس نمودند ، خواستند كه دوباره چراغ ابدی را روشن كنند یعنی شمعدان هفت شاخه‌ای كه به منوراه (menorah) مشهور است . برای این كار روغن تقدیس شده‌ای به كار می‌رفت . مكابیون تنها توانسته بودند برای مدت روشنایی یك روز روغن جمع نمایند . اما بر طبق روایات یهودی خداوند باعث شد كه شمعدان تا هشت روز كامل یعنی مدت زمانی كه برای یك سواركار نیاز بود تا بتواند روغن را برای شمعدان‌ها تهیه كرده بیاورد، روشن ماند .

جشن‌ ایلانوت:
این‌ جشن به‌ نام‌ سال‌ نو درختان‌ در 15 ماه‌ عبری‌ شواط برگزار می‌شود و رسم‌ است‌ که‌ بر میوه‌های‌ مختلف‌، دعا می‌خوانند.

عيد روز کناره:
تلمود براى اين عيد اهميتى بسيار قائل شده و آن را (روز داوري) نام داده است. پس از آن، روز کفاره (يوم کيپور) فرا می رسد. که در آن روز مراسم توبه و انابه و طلب عدالت توأم با مراسم صيام به عمل می آيد، به اميد آنکه يهوه گناهان گذشته ايشان را بياموزد و آنان از بدی ها و لئيات بازگشت کنند.

منابع:
anobanini
www[dot]iranjewish[dot]com
www[dot]mamadkahen[dot]blogsky[dot]com
www[dot]narenj[dot]com
fa[dot]wikipedia[dot]org
www[dot]Iran[dot]jewsforjesus[dot]org
www[dot]tebyan[dot]net
www[dot]forum[dot]niksalehi[dot]com
جشنهاي ايرانيان؛ عسکر بهرامي