AnoBanini

با سلام، واقعا مقاله خوبي نوشتيد

سلام این قولی است از سوی پروردگارم

ای عزیزی که وقت می گذاری و نوشته من را می خوانی؛ دردی دارم به اندازه همه ایران، مام گرامیم.
من 35 سال سن دارم، متولد تهران هستم و در رشته کارشناسی مدیریت صنعتی تحصیل کرده ام و همینک کارشناس طرح های صنعتی در یکی از سازمان ها هستم. اما مادرم بانوئی مومن و فرهیخته از آرتاویل شهر مقدس و پدرم انسانی نیکوخصال و خدمت گذاری دلسوز برای این میهن است که از نمین شهر دیدنی ندیده هستند.
درست که متولد آن پاره از این سرزمین مقدس نیستم اما می نویسم از سر دلسوزی دل سوخته ام که می دانم همچون من دل سوخته بسیار است.
به دلیل نوع فعالیت غیر کاری ام و علاقه به جهان گردی به کشورهای زیادی (نه مثل برخی جهانگردان دروغگو) حدود 10 کشور مسافرت نموده ام آسیائی و اروپائی.
از این می گریم که این سرزمین گرانقدر با مردمان ارزشمندش هزاران استعداد نهفته دارند اما افسوس که "گر گدا کاهل بود تقصیر صاحبخانه چیست".
دایره ام را محدود به نمین می کنم.
به قول سهراب من ندیدم دهشان بی گمان پای چپرهاشان جا پای خداست.
شهر نمین خیلی خیلی جای کار دارد، انقدر که مثل خیلی از مناطق دیگر استان می تواند به تنهائی قطب گردش گری باشد.
یک مدیریت هوشمند و توانا باید از همه استعدادهای این منطقه استفاده بهینه کند، البته با رعایت و احترام به محیط زیست طبیعی و اجتماعی.
این ثروت تنها به پدرم و یا من و فرزندم تعلق ندارد، به نسل های آینده تعلق دارد، ما باید امانت را پاس داریم.
چرا نباید از چند بنای قدیمی باقی مانده در شهر همچون حمام ها و بقعه ها حمایت کرده مرمت کنیم. فرهنگ مردم نمین بالاست اما باید باز هم ارتقا یابد.
نباید تک بعدی و یک سویه تنها یک بخش توسعه را بها بدهیم منظورم طرح گردشگرسی جنگل فندق لو است .
عزیزان جور دیگر نگاه کنید! این موهبت الهی آلوده به زباله های بیشمار به جای مانده از توریست های هم وطن است. در اروپا وقتی توریست یا گردشگری به مکانی می رود موقع برگشت از او هیچ اثری باقی نمی ماند، چون همه زباله ها را یا در کیسه زباله گذارده و به سطل آشغال می اندازد و یا با خود می برد نه اینکه به آفریده خداوند بی احترامی کند.
با این رویه پروژه گردشگری در فندقلو تا چند صباح دیگر با جنگلی از کیسه های زباله و انواع زباله رو برو می شویم.
اگر لیاقت استفاده درست و مناسب از طبیعت را نداریم پس بیائیم آنرا رها کرده و به حال خودش بگذاریم.
عمارت خان باغی چه شد؟
حمام های قدیمی چه شد؟
عمارت سرهنگ چه شد؟
بقاع متبرکه شد؟
در ایتالیا خیابان راست را به خاطر یک دیوار باستانی کج می کنند آن وقت ما در نمین به خاطر تعریض خیابان حمام قدیمی را خراب می کنیم.
آی کسانی که غیرت آذری خود ر ا گم کرده اید و عاشق سینه چاک ترک های استانبول نشین شده اید. ترک های ترکیه حمام های قدیمی به سبک و سیاق خودمان را با همان خزینه و پاشور و دلاک را روزآمد کرده و از امریکا و ژاپن گرفته تا شیلی مشتری برای حمام های سنتی افسانه ای شان می آورند.
حیف و صد حیف از این نعمت ها که به خرابی می رود.
خداوند تبارک و تعالی در آیات زیادی فرموده در زمین سیر کنید و حال گذشتگان را ببینید، فرزند شما و من چگونه خاطره حمام های قدیمی را در ذهن زنده کنند.
آخر عزیزان این ها میراثٍ انسانی است. تو را به خدا اگر کسی صدای مرا می شنود لبیک بگوید.
شاید آن زمان که مولا ابا عبدا... به تمام انسان های قرون گذشته و آینده فرمود: آیا یاری کننده ای هست... این بحث ما نیز در دل آن دریای بیکران سخن آن عاشق مسطور باشد.
این سخنان را فقط به خاطر دل سوخته ام گفتم.
اما جای دارد و حق است که از تمام کسانی که چه در دستگاه های اجرائی تهران و چه در اردبیل و آن عزیزانی که دلشان برای نمین و مثل نمین ها می تپد و زحمت می کشند همچون شهردار نمین، اعظای شورای شهر و همه نمینی های خونگرم و مهربان سپاس گذاری کرده و سلامتی شان را از خداوند خواهان باشم و به ایشان بگویم که

سلام اولسون شوکتو زه الوزه
تاری سیسزسی وارالسون
نمینی هیشه گوز ایشیقی کیمین
ایشیخلی السون.

یاسر کاظمی نمین