AnoBanini

این محل را باید یك دره وسیع دانست تا یك دشت بزرگ. در مورد وجه تسمیه واژه هُرو ظاهراًسندی وجود ندارد. به نظر میرسد كه این كلمه از هُر یا هور و، رو=رود تشكیل شده است. شاید كلمه هور همان خورشید باشد و ((رو)) هم مخفف روداست. در نتیجه این واژه به معنای خورشید رود یا رود خورشید است و این نام رود خانه ای است كه از شرق به قربار وسط این دشت باریك در جریان است ژاك دمرگانكه حدود صد سال پیش از منطقه دیدن كرده است از آن به نام ((هوررو)) یاد نموده است.
از طرفی هُر در گوشی لكی به معنای هر چیزی كه از ارتفاع و دامنه كوه (بلندی)سرازیر میشود و پایین می آید. شاید واژه مذكور به معنای رود و آبی باشد كه از دامنه و سینه كوه پائین می آید.
هرو دره وسیعی است كه از سمت شرق به جاده سرتاسری تهران خوزستان و شهركهای پل هرو و زاغه از جانب غرب به شمال منطقه الشتر مربوط میشود. شمال آن را كوههای ((مله تخت)) (مله=گردنه) پونه دنبال كوه گرین می باشند فراگرفته و جنوب آن را كوههای ریمله، بلومان و نمكلان در بر گرفته است. رود خانه ((با والی)) كه بخش عمده آب كشكان را تشكیل می دهد از شرق به غرب آن در جریان است. هرو منطقه ای است حاصلخیز و پر آب. هوای آن در زمستان ها سرد و پر برف است و در تابستان خنك و معتدل. شهرك چغلوندی در مركز این دره كوهستانی قرار گرفته كه از طریق یك راه فرعی آسفالته به جاده سرتاسری و شهر خرم آباد مرتبط میشود و با یان شهر حدوده 40 كیلومتر فاصله دارد. این ناحیه یكی از بكر ترین و دست نخورده ترین نواحی ایران از جهت فرهنگی به شمار میرود. بخش مهمی از اراضی شرقی دره هرو را دهستان و منطقه كاسیو تشكیل میدهد. به احتمال بسیار زیاد منطقه اخیر از سكونت گاههای مهمّ قوم كاسی در حدوده پنجهزار سال پیش از میلاد بوده است.