AnoBanini

منطقه ابهر و مناطق اطراف ابهر رود ( ابهر چای)، از نخستین زیستگاه های انسانی در ایران است که از پیشینه تاریخی طولانی برخوردار می باشد. در هزاره دوم پیش از میلاد، دره ابهررود از رونق قابل توجهی برخوردار بوده است. در قرن نهم پیش از میلاد، مادها در این منطقه اتحادیه ای از قبیله های گوناگون را به وجود آوردند كه مقر آن در ابهر چای بوده است. در زمان روی كار آمدن حكومت ایلخانان و انتخاب سلطانیه به عنوان پایتخت، این منطقه به علت برخوردار شدن از شبكه های جاده ای اهمیت ارتباطی قابل توجهی به دست آورد.

یکی از میدان های شهر ابهر

وجه تسمیه این شهر از واژه پهلوی (اوهر) گرفته شده که به معنای محل بستن آب هاست. جایگاه نخستین خانه های این شهر، تپه ای باستانی به نام تپه قلعه است که در كناره راست ابهر رود جای دارد. این محل یكی از نخستین زیستگاه های انسانی منطقه زنجان به شمار می رود و حداقل از اوایل هزاره چهارم پیش از میلاد مورد استفاده و محل سكونت جماعت های آغازین بوده است. البته آنوبانینی توجه بیشتر به کاوش های باستانشناسانه در منطقه را لازم می داند؛ گرچه در سفر گروه سایت جامع گردشگری ایران امکان گفتگو با مسئولین میراث فرهنگی شهرستان میسر نگردید؛ لیکن سابقه تاریخی منطقه و وجود آثار باستانی متعدد، طبیعت زیبا و نزدیک بودن به پایتخت میتواند ابهر را در صورت سرمایه گذاری کافی به محلی مناسب برای گردشگری تبدیل کند.

منابع:
anobanini
wikimapia (dot) org

یکی از بناهای قدیمی شهرستان ابهر آرامگاه مولانا قطب الدین ابهری مشهور به پیر زهرنوش است. مولانا قطب الدین ابهری سرسلسله صوفیان و محدثی صاحب کمال بوده و به سال 577 ه.ق. درگذشته است. آرامگاه اصلی با پلدن چهارطاقی احداث شده و با ایجاد شکست در جرزها به بنایی بیست وجهی تبدیل گردیده است.

ادامه مطلب »

بقعه امام زاده زيد الكبير در انتهاي خيابان استاد مطهري ابهر واقع شده است. برج و گنبد آن كه به شكل مخروط بوده و از آجر ساخته شده است. بقعه این امامزاده میان میدانی به همین نام واقع شده و مورد توجه مردم محلی و به خصوص مورد اعتقاد، توسل و نذورات زنان ابهری است.

ادامه مطلب »